0

Tafel en bed

Het begon met een kort berichtje op Twitter; ik klikte door en belandde in een krantenartikel, waarin ik las dat er in Genderen een echtpaar – Hennie en Jo, beiden 94 jaar  – is, dat na 72 jaar huwelijk noodgedwongen uit elkaar moet. Ineens moest ik weer aan mijn opa en oma, van mijn moeders kant, denken. Jaap en Mien. Ook beiden dik in de negentig jaar geworden en de laatste jaren van hun leven van elkaar gescheiden. Mijn oma met dementie in een verpleeghuis. Mijn opa, nog goed bij de pinken, in een aanleunwoning een stukje verderop.

0

Wereldvrede en gezelligheid

Mag ik u een gezond en gelukkig 2018 toewensen? En vooral ook een heel veilig jaar? Dat laatste is natuurlijk nooit vanzelfsprekend, maar in tijden waarin twee staatshoofden als onvolwassen pubers met elkaar kibbelen over wie ‘de grootste’ heeft, staat de wereldvrede ineens op het spel. De grootste gaat in dit geval niet over de fallus van Donald Trump of over die van Kim Jong-Un. Het gaat over de grote knop op hun bureau waarmee zij nucleaire wapens kunnen inzetten.

0

Gemopper

Burgemeester Wouter Kolff raakt al aardig ingeburgerd in de stad. Haarfijn heeft hij door dat de Dordtenaar graag moppert. Voel ik mij daarom zo thuis op dit eiland? Meer dan eens maak ik mee dat als ik enthousiast vertel over iets dat in Dordrecht wordt georganiseerd of over een leuk event dat ik heb meegemaakt en dat mijn enthousiasme dan getemperd wordt door degene aan wie ik het vertel. Het is hier toch een beetje “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”.

0

Beklemmend en belemmerend

Wethouder Hekking, sorry Sleeking, de Piet Powerplay van de Dordtse politiek, wil absoluut geen druk bij het maken van plannen voor de Zuidelijke insteekhaven op de stadswerven. “We ervaren de druk van de provincie als beklemmend en belemmerend”, vertrouwde hij AD de Dordtenaar toe. De wethouder heeft zojuist het stadhuis verlaten, schreef de krant, om een raadsvoorstel op papier te zetten. Het stuk zou diezelfde avond worden besproken in de gemeenteraad.

0

Gwoon

“Nederland houdt van g’woon”, zingt het uit de radio. Het spotje van de supermarktbranche. Waar Jan Modaal met zijn tante Truus langs de schappen slentert en zijn boodschappenkar vult met verpakkingsmaterialen gevuld met poeders die met wat water tot sausjes worden, plofkip of kiloknallers, een kratje Heineken, pasta, piepers, wat groenten en een paar flessen frisdrank. Jan en Truus zitten straks gelukkig te wezen op hun hoekbank en kijken dan gezellig naar de televisie. Jan een biertje. Truus een glas koele zoete witte wijn.

0

Wrakhout

“Kwaliteit komt vanzelf boven drijven”, hoor ik zo af-en-toe een politicus of een manager zeggen. Maar kwaliteit komt niet boven drijven. Wrakhout en dode vis wel. Managers in grote bedrijven zoeken in selectieprocedures graag hun eigen evenbeeld en dan liefst net iets minder briljant. Het moet natuurlijk geen bedreiging voor de eigen positie worden.